فناوری‌های نوین به عرصه‌های مختلف زندگی بشر به‌طور جدی نفوذ کرده است؛ تا آنجا که پذیرش نوآوری‌های فناورمحور در جوامع و نظامات مختلف اجتناب‌ناپذیر شده است. یکی از این عرصه‌ها، نظام سلامت می‌باشد که به سمت استقرار پرونده‌های الکترونیک سلامت سوق پیدا کرده است. در این خصوص چند سوال اساسی قابل طرح می‌باشد: اولاً، مزایا و معایب بهره‌گیری از پرونده الکترونیک سلامت چیست؟ ثانیاً، تدابیر حفاظتی برای صیانت از این پرونده‌ها کدام‌اند؟ و ثالثاً، مباحث حریم خصوصی و محرمانگی اطلاعات پرونده‌های سلامت به چه صورت در نظام حقوقی آمریکا و ایران منعکس شده است؟ بررسی‌های صورت پذیرفته مؤید آن بود که، علی‌رغم مزایای جدی و قابل توجه به‌کارگیری پرونده‌های الکترونیک سلامت، چالش اصلی در مباحث مربوط به حریم خصوصی و محرمانگی اطلاعات مندرج در آن‌ها نهفته است. البته، اندیشمندان غربی و همچنین، نظام حقوقی آمریکا تدابیری را برای صیانت از این پر‌ونده‌ها به کار گرفته‌اند که عبارتند از: حفاظت‌های مدیریتی یا اداری، فنی و در آخر، فیزیکی. با وجود این، نظام حقوقی ایران در زمینه سیاست‌های امنیتی و حفاظتی ناظر بر پرونده‌های الکترونیک سلامت ساکت است. به عبارت دقیق‌تر، چهارچوب خاصی برای این موضوع وجود ندارد. از این‌رو، رسالت این نوشتار آن است که به شیوه تحلیلی-توصیفی و با نگاهی تطبیقی به دستاوردهای حقوق آمریکا، حتی‌الامکان به پرسش‌های فوق‌الذکر پاسخ دهد.