از جمله پرکاربردترین دعاوی حوزه مسئولیت مدنی، دعاوی مطروحه ناشی از آسیب‌ها و صدمات وارده در حوزه پزشکی است که یکی از زیرمجموعه‌های مهم آن، بحث مسئولیت بیمارستان برای خطای کارکنانش است. به‌لحاظ تاریخی تا مدت زمان بسیاری بیمارستان‌ها به‌دلیل خدمات ارزنده‌ای که به جوامع ارائه می‌کردند دارای مصونیت کامل بودند و طرح دعوی علیه آن‌ها امکان‌پذیر نبود. به‌تدریج با مشخص شدن عیوب فراوانی که این رویکرد داشت محققان حوزه مسئولیت مدنی به سمت پذیرش مسئولیت برای بیمارستان‌ها رفتند و براساس چهار مبنای اصلی شامل نظریه «نمایندگی ظاهری»، «مسئولیت ناشی از فعل غیر»، «مسئولیت شرکتی بیمارستان‌ها» و «رضایت آگاهانه» سعی در توجیه این مسئولیت داشتند. باتوجه به اینکه هرکدام از این مبانی دارای مزایا و معایبی بود در جدیدترین دیدگاه مطرحه شده، حرکت به سمت مسئولیت جمعی به عنوان یک راه حل کارآمدتر معرفی شده است. به همین منظور تلاش شده است تا در این نوشتار با رویکردی تطبیقی و تحلیلی به معرفی این رویکرد جدید و انتقال تجربیات کشورهای پیشرفته در این زمینه پرداخته شود و سپس وضعیت حقوقی ایران و امکان اعمال این رویکرد جدید در نظام حقوقی ایران مورد بررسی تفصیلی قرار گیرد. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که اگرچه شرایط اعمال این رویکرد جدید در شرایط کنونی نظام حقوقی وجود دارد اما جهت کارآمدتر کردن اجرای آن در عمل لازم است برخی اصلاحات در نظام تقنینی این حوزه انجام گیرد.